Καθώς νυχτώνει
βγαίνω πέρα απ’ τις γραμμές
δραπετεύω στο σκοτεινό άγνωστο
στις εύφορες κοιλάδες των ποιημάτων
εκεί που οι μέρες
ομοικαταληκτούν με την ψυχή μου
κ’ οι νύχτες
λούζονται το άρωμα
των γιορτινών λέξεων.
Ένα παιδί ονειρεύεται
καθισμένο στη βροχή
το γνωρίζω
έχει τη μορφή
τη φωνή μου
λεξηρροούμε κλαίγοντας
οι μέρες που χάσαμε μας κατατρέχουν
μετρώντας τα σημάδια τους
στα σχισμένα φύλλα των τετραδίων.
Μέρες που έγιναν λέξεις
κι αφέθηκαν στο σκοτάδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου