Το πρόσφορο

Κόβουμε ράβουμε αναμνήσεις
μπερδεύουμε μέσα μας
αλήθειες και ψέματα.
Άλλη μια χρονιά που φεύγει
κι έμεινε ίδιος ο βηματισμός
τα κλειστά παράθυρα
οι Κυριακές
που δίχως λειτουργία
ψεύτικα μετανοήσαμε.
Και το πρόσφορο
στην άκρη της ζωής μας ξερό
δε φτάνει
να ξαποστάσει τις αμαρτίες μας.

Στάση Μοναξιά

Είναι πολλές οι φορές που κλείνουμε τα μάτια και ταξιδεύουμε, άλλες που ονειρευόμαστε.

Είναι όμως φορές που αρνούμαστε να δούμε όσα γύρω μας συμβαίνουν.

Κλεινόμαστε σ’ εκείνον τον κόσμο τον φτιαγμένο στα δικά μας όρια, είτε από επιθυμία είτε από επιβολή.

Μάτια που βυθίζονται σε σκέψεις λυπημένες, εκείνων που έφυγαν κι άφησαν τις αναμνήσεις να μας συνοδεύουν, εκείνων που ξέχασαν κι άλλα μονοπάτια πήραν, εκείνων που πια ζουν μόνο για να μας πληγώνουν.

Με χέρια αφημένα στο μπράτσο μιας πολυθρόνας, ένα ποτήρι, ένα τσιγάρο, λίγη ψύχρα στ’ ακροδάχτυλα από το άγγιγμα της μοναξιάς.

Κλείνουν κάποτε τα φώτα των καταστημάτων, οι δρόμοι αδειάζουν, τα πιάτα, οι πόρτες κλειδώνουν κι όλα τότε φανερώνουν ένα πρόσωπο διαφορετικό.

Μοναχικό.

Κι ίσως κατά βάθος να είναι κι αυτό που ορίζει τις μικρές μεγάλες μας αποφάσεις, τα επόμενα χαμόγελα μας, τις στιγμές τις ευτυχίας που μας μέλλονται να ‘ρθουν.

Είναι η στάση που μας ορίζει στο χρόνο.

Μαθητεία

Μάθαμε σιγά σιγά στο λίγο
στην αποφορά του λόγου τα σπουδαία
κλέψαμε τα πολλά
δώσαμε το ελάχιστο
εκεί που έπρεπε ρίζες ν’ απλώσουμε
δίχως νερό, δίχως ήλιο
μονάχα όσα μας έφθειραν φυλάξαμε
και ζήσαμε στα χαμηλά.

Η κατανόηση στη μαθητεία μας
ήταν τόσο λειψή τελικά.

Μέρες

Νυχτώνουν και οι μέρες κάποτε
όπως οι νύχτες
σωπαίνουν καθώς σέρνουν οι ώρες
τα παλιά μεγάλα τους βήματα
μαζεύουν στα παπούτσια τους
τον πόνο της θύμησης
- παραφυλούν οι μνήμες –
με μάτια κλειστά
πορεύονται στο ταξίδι της ζωής μας
δίχως προσμονή καμία
κάποτε δίχως ελπίδα
η επανάληψη
δικάζει την ίδια τους την ύπαρξη
τη δική μας.

Πολλά βράδια το ίδιο όνειρο
μικρή επανάληψη
μιας διαδρομής δίχως τέλος.

Τα τρένα που προσμέναμε

Χορεύει η νύχτα στα ποτήρια
ανάμεσα νερό και αλκοόλ
κουρνιάζει στο κουρασμένο μας βλέμμα
χάνουμε τις λέξεις και μαζί τους
κάθε εξομολόγηση
και κάθε άφεση αμαρτιών.
Φθάνουν τα τρένα που προσμέναμε κάποτε
αργοπορημένα και μόνα
στους ρυτιδωμένους τους σταθμούς.

Είναι η μοναξιά
που θεριεύει τις νύχτες
κι αγκαλιάζει όλες εκείνες τις επιθυμίες
που μας συντηρούν.

Απορία

Παιδιά
επαναλαμβάναμε από τιμωρία τις λέξεις
τώρα από απορία
αφήνουμε μετεξεταστέα την ψυχή μας.

Μικρές επαναστάσεις

Νικηθήκαμε στις μικρές μας επαναστάσεις
σταθήκαμε κατά βάθος άτολμοι
αναποφάσιστοι
έχοντας την ψυχή μας λερωμένη από τους πειρασμούς.

Στον τοίχο μια μας φωτογραφία παλιά
παιδική
με μάτια φωτεινά, δυνατά
πριν γίνουμε τ’ ανθρωπάκια
που κατ΄ επίφαση εναντιώνονται
σωπαίνοντας
στις παλιές αλυσίδες.

Παλιά στρατόπεδα

Ερήμωσαν τα παλιά στρατόπεδα
πέρασαν τα χρόνια
απέμειναν μονάχα δάκρυα
νυχτερινές προσευχές στις σκοπιές τους
λέξεις χαραγμένες στον τοίχο
μια ξιφολόγχη σπασμένη
στην άκρη της μνήμης.

Ο αγέρας, σα πρωινό εγερτήριο
σαλπίζει πάνω στη σκόνη.

Κανείς στην αναφορά
κανείς στη σκοπιά
κανείς στα παλιά πατήματα μας.

Μπαλώματα

Ράβει τα παλιά ρούχα η γειτόνισσα
βάζει μπαλώματα στ’ αποφόρια
δίνει ζωή στα νεκρά υφάσματα.

Κι έξω βρέχει.
Κρατάει ένα τέμπο λυπημένο
η βροχή.

Τα χέρια μας ντυμένα το φθινόπωρο
φυλλορροούν
γράφουν με κόκκινο μελάνι
πάνω στις πέτρες
πάνω στα μάρμαρα
σημάδια
που αδυνατούν να γίνουν λέξεις.

Κι εξακολουθεί η βροχή
εξακολουθεί η γειτόνισσα
κι έχει βρεγμένα τα μάτια της
όχι απ’ τη βροχή
απ’ τη σιωπή της ζωής
πίσω απ’ τα κλεισμένα σκούρα.

Μέσα στα τρένα

Κοίτα πως σβήνουν οι άνθρωποι
λυπημένοι
μέσα στα τρένα
χαμένοι σε σκέψεις
που άλλο δε βρήκαν τόπο
να ριζώσουν
μετρούν τις στάσεις
μαθαίνουν τα ονόματα τους
μετρούν τους επιβάτες κάθε σταθμού
εκείνους που ανεβαίνουν
αυτούς που κατεβαίνουν
κι όσους απομένουν περιμένοντας.

Χρόνια τώρα ίδιες διαδρομές
ίδια πρόσωπα στις αποβάθρες
ίδιες σκέψεις
και το νοσταλγικό χρώμα του Οκτώβρη
πεσμένο πάνω στα ρούχα
όπως το αντίο του αποχαιρετισμού.