Τρέχουν οι μέρες

Τρέχουν οι μέρες μέσα μας
δεν μιλούν
σωπαίνουν εκκωφαντικά 
ακροβατώντας
στα περβάζια της μνήμης.

Έτσι μαθαίνουμε για τις πέτρες
που σχίζουν αδηφάγα τα πέλματα
σε κάθε μας απόδραση.

Σεπτέμβρης

Τα χέρια τυλιγμένα στις τσάντες
απ’ τις ανοιχτές σχολικές πόρτες
δραπετεύουν τα παιδικά γέλια
γυμνός ο πίνακας
αφήνει άγραφο το αύριο
ελεύθερο στα χρώματα και τους ήχους
κι ο Σεπτέμβρης, ζεστός ακόμη
φυλάει ζωντανούς τους έρωτες
ρευστό το χρόνο πάνω στ’ ανοιχτό ημερολόγιο.

Και το ταξίδι συνεχίζει
πάνω στα τελευταία βλέμματα του καλοκαιριού.

Σκόνη

Φέρνει σκόνη ο αγέρας
απ’ το σκαμμένο δρόμο της γειτονιάς.

Αλλάζουν ανάστημα τα δάκρυα στα μάτια.

Λυπούμαι μονάχα τις προσευχές
που χάθηκαν στο χώμα
κάτου απ’ τα λυπημένα μας βήματα
στα λουσμένα φως ηλιοβασιλέματα
του περασμένου καλοκαιριού.

Μνήμη

Σε κουβαλώ
στ’ άδεια τραπέζια του παλιού σπιτιού
στους τόπους που πηγαίνω
μ’ εκείνο το χαμόγελο το παιδικό μου
μνήμη
που παίζεις με το χρόνο
πάνω στα φύλλα τα κιτρινισμένα
του φθινοπώρου.

Παράξενα Παιχνίδια

Σε λίγο θα μας έχουν ξεχάσει
οι δρόμοι που ζήσαμε
τα μονοπάτια που περπατήσαμε
κοιτάζοντας κάποιο ηλιοβασίλεμα
τα τρένα που ταξιδέψαμε.

Μόνο εμείς θα θυμόμαστε
τα φθαρμένα καθίσματα
το σιωπηλό συνταξιδιώτη
τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος
πάνω στα γερμένα κλαδιά
στην ψυχή μας
τον καστανά στη γωνία του σπιτιού
την πινακίδα που έπεσε
κι όλοι ρωτούν το όνομα του δρόμου.

Παράξενα παιχνίδια που κάνει η μνήμη.

Νύχτα

Απλώνει η νύχτα το κορμί της
στα δισταχτικά μας μάτια
τα κουρασμένα από το φως του καλοκαιριού
από την αδυσώπητη μοναξιά του απογεύματος.

Σε λίγο, θα μας έχει σκεπάσει
τα ξύλινα παπούτσια της θα σχίζουν τη σιωπή
κι οι λέξεις μας αποκαμωμένες 
θα γυρεύουν τις Κυριακές
μήπως εξωραΐσουν το σκοτάδι τους.

Καλοκαίρι

στη Νίκη

Έγειρε στα μαλλιά σου το καλοκαίρι
με τις χρυσές αχτίδες του
με τα σφυρίγματα των πλοίων
να μπλέκονται ανάμεσα
και τα μελτέμια
να φουσκώνουν τ’ ανοιχτό πουκάμισο
με την αρμύρα της θάλασσας.

Έμειναν πίσω τα κλειστά παπούτσια
τα βαριά βιβλία
οι κουρασμένες νύχτες του χειμώνα.

Ταιριάξαμε πάνω στην πέτρα
τα πέλματα μας
δίχως πόνο, μόνο λαχτάρα
για το άγνωστο του βυθού
για το φιλί του ηλιοβασιλέματος
για κείνο το χάδι το απαλό
κάτω απ’ το άρωμα του γιασεμιού.

Μιλάει η θάλασσα
κρύβει λέξεις μικρές
όμοιες κογχύλια
πάνω στ’ αλμυρά σου χείλη
να ξεδιψάσουν με εικόνες
κι εγώ
μια θάλασσα νωχελική
φέρνω στα πόδια σου
να κοινωνήσουν τον έρωτα.

Έρημοι σταθμοί

Μας συνοδεύουν
οι έρημοι σταθμοί που περάσαμε
κρύφτηκε η ψυχή μας
πίσω απ' τις ξύλινες
κλειδωμένες τους πόρτες
τις παλιές τους ιστορίες ντύθηκε
τους αμέτρητους αποχαιρετισμούς
κι η ζωή μας
η ζωή μας που στάθηκε
στις σκάλες της πόλης
μα δε ξαπόστασε
οι πέτρες στα πλακόστρωτα που βάδισε
γίνανε θρόισμα φύλλων
τρυφερές οι λέξεις
σ' ένα κατά βάθος
λυπημένο ποίημα.

Ο ήχος της μοναξιάς

Πολλές φορές τα βράδια
αντηχεί στα κλειστά δωμάτια
ο ήχος της μοναξιάς μας.

Βρίσκει στο πάτωμα
πεσμένες τις εποχές
τα κενά μας βλέμματα
τις λυπημένες μας μέρες.

Χτυπάει τους τοίχους συνθηματικά
σα κάποιος να προσμένει το χτύπο
να μετρά τις παύσεις του
να φυτέψει μέσα τους λέξεις
σα μικρές ανάσες.

Κρυβόμαστε απ’ τη μοναξιά
με κλωστές μας κρατάει
κι εμείς
μαριονέτες σ’ ένα ρόλο άγνωστο
μονότονο
πυρπολούμε την ψυχή μας
αφήνοντας σήματα καπνού
σ’ άγνωστους παραλήπτες.

Τρυφερότητα

Στέκουν οι λέξεις
παιδιά μικρά
στον ίσκιο ενός δέντρου
«Μαμά» φωνάζουν κλαίγοντας
κι ο ουρανός γιομίζει σύγνεφα
βρέχοντας
σβήνουν τα σχολικά μας λευκώματα
τα γράμματα της νιότης
τα τωρινά μας τραγούδια.

Πάντοτε πεινασμένοι
βαδίζουμε τις νύχτες
και διψασμένοι
για λίγη τρυφερότητα.

Φύσηξε πολύ απόψε

Φύσηξε πολύ απόψε
θέρισε ψυχές στους τόπους μου
ακούραστα
σα να μέτρησε τον κόσμο
και τον μάτωσε
έμειναν πονεμένα τα πρόσωπα
δακρυσμένα
πάνω στα κύματα οι φόβοι μας
γίναν καράβια ακυβέρνητα
ναυαγισμένα.

Επιστρέφω στις λέξεις

Αφήνω στην άκρη
τις μάλλινες φανέλες του στρατού
το παλιό δίκοχο
τις κουρασμένες αρβύλες.

Εξαντλήθηκε μέσα μου ο χρόνος
ότι φύλαξα ζωντανό
ήταν απ’ το βλέμμα
που μέτρησε αλλιώς τα πράγματα
που δε φοβήθηκε
τη βραδινή έφοδο
μήτε το φτερούγισμα της μοναξιάς
στο ενάμισι επι ενάμισι
μιας σκοπιάς ξεχασμένης.

Αφήνω στην άκρη το Δεκέμβρη
που χώρεσε μέσα του
τριάντα ένα χρόνια πληγωμένα
πριν γύρει τις μέρες του στο χώμα.

Τώρα επιστρέφω στις λέξεις
που θέλουν πάντα να μιλήσουν
μα δε βιάζονται ποτέ.

Γερνούν οι μέρες

Γερνούν οι μέρες
όταν μέσα τους σωπαίνει η μοναξιά
πέφτουν οι δρόμοι τους
σα φύλλα φθινοπώρου
ανάμεσα στις ρωγμές των ονείρων
γίνονται σκόνη τα ρούχα
μαζί τους κάθε τι παιδικό μας
φυλαγμένο προσεκτικά για χρόνια
οι παλιές μας λέξεις
                                    τα όνειρα
οι νύχτες που τρέξαμε ανέμελα
κατά ΄κει που τραβούσαν τα σύγνεφα.

Ποιος άραγε έκλεισε τις πόρτες
                                   στο μικρό μας σταθμό;
Βράδιασε πιά.
Έχει αναμμένα τα κίτρινα φώτα του
δεν απαντάει όμως κανείς.

Χάρτες

Σωπαίνουν τα σημάδια πάνω στους χάρτες
χάνουμε τα βήματά μας
μυρίζουν θάλασσα τα πανωφόρια
τρέχουν νερά καθώς πέφτουν στο πάτωμα
μα η θάλασσα μέσα μας
έχει στερέψει
τα χέρια μας γεμάτα
από ένα σπασμένο ουρανό.

Τι θυμάσαι καθώς γέρνεις τα βράδια;
Ποια ενοχή συνοδεύει της ψυχής τα αινίγματα;

Οι ασπίδες μας έπεσαν με τον καιρό
η φαρέτρα μας άδειασε
τρώει το σαράκι το κλειστό μας παράθυρο
η κιθάρα σκονισμένη
ξέχασε το άγγιγμα μας.

Κι εκείνο το αστέρι ψηλά
φωνάζει τ’ όνομά μας
ανάμεσα στις φωνές των αγριμιών.

Νυχτερινή βροχή

Νυχτώνει και βρέχει
πέφτουν επάνω μας οι μέρες
οι λέξεις που τους βαραίνουν τα στήθη
στα χείλη μας γράφουν
την απέραντη μελαγχολία τους
γέρνουμε στα βρεγμένα ρολόγια
παγώνουν οι ώρες
λιγοστεύουν οι μεταξύ τους στιγμές
μας κοιτάζουν
τη μελαγχολία στα χείλη μας κοιτάζουν
κι έτσι όπως μέσα μας θροΐζουν
τα πατήματα της σιωπής
αρχίζει η συμβίωση μας με το αύριο.

Παιδική ηλικία

Κι άξαφνα, κάποια βράδια
ποντιζόμαστε στην παιδική μας ηλικία
ντυμένοι τα αθωότερα όνειρα
και τις πιο απλές μας επιθυμίες.
Προσμένουμε την ώρα του παιχνιδιού
αφήνοντας στην άκρη τα σχολικά διαβάσματα
το ηλιόλουστο αεράκι
φέρνει μια γεύση καλοκαιριού στα χείλη
πρώτο φιλί στη ψυχή μας
πρώτο ταξίδι στο απέραντο τ’ ουρανού.

Σ’ αυτό τον τόπο θα επιστρέφουμε πάντα
όταν νιώθουμε τίποτε να μη απαλύνει
την πονεμένη μας ψυχή.

Αναμμένο φως

Δεν βλέπουν φως οι κλειστές μας κάμαρες
ανακυκλώνουν τη μοναξιά τους
στα πολυκαιρισμένα σεντόνια
ξυπνούμε κάθε φορά πιο ξένοι
στη παλιά ζωή μας

πεινούμε για ουρανό
διψούμε όμως για το άγγιγμα
εκείνο της στοργής
που κάποιο βράδυ βροχερό
κάνει τη ψυχή μας να ξαποστάσει.

Μένει αναμμένο το φως
να ξεχωρίζουν οι σκιές
στο γεμάτο μοναξιά δωμάτιο.

Κατηφορίζει το καλοκαίρι

Τώρα, καθώς κατηφορίζει
στο μουσκεμένο από τις βροχές
μονοπάτι των ματιών μας
το καλοκαίρι
σβήνει σιγά σιγά το μελάνι
απ’ τα σχολικά μας γραψίματα
ξεθωριάζει η κιμωλία στο μαυροπίνακα
ανοίγουν διάπλατα τα παράθυρα
φανερώνουν μικρά φτερά τα όνειρα
ξεχύνονται σα πουλιά
στις τέσσερις άκρες του ορίζοντα
πάνω απ’ τις πολυκατοικίες
τα ξεχασμένα πλυσταριά
των παλιών μονοκατοικιών
το θόρυβο των αυτοκινήτων
την αιώνια μοναξιά
των περασμένων ενοίκων τους

πέρα απ’ τα σύγνεφα
ένα λιβάδι τα περιμένει
σα παιδιά να τρέξουν
στις φρέζιες ανάμεσα
και στα ηλιοτρόπια
στα γέλια τους
στους έρωτες του καλοκαιριού
πριν εκείνοι βαρύνουν
και βγαίνει κουρασμένο το «σ’ αγαπώ».

Διψασμένοι

Περιφέρονται μέσα μας οι μνήμες
άλλοτε μέσα τους εμείς
γερμένοι από τις απουσίες
και τις χαρούμενες στιγμές που έσβησαν πια.

Ένα ποτήρι μας φεύγει από τα χέρια και σπάει
επανερχόμαστε στη πραγματικότητα
όμως τώρα
βαδίζουμε πιο διψασμένοι από πρίν…

Αδιάβατο Κενό

Απ’ ένα μπαλκόνι μεγάλο κοιτάζω
όχι κάποιο πέλαγο που τόσο αγαπώ
μα το απέραντο κενό σας
ντυμένο με μουσικές
με φωνές βροντερές
με χτυπήματα στη πλάτη φιλικά.

Ένα κενό αδιάβατο
μελαγχολικό
από τον τρόμο της ζωής σας γεμάτο.