Πέτρινα ίχνη

Καίει ο Ιούλιος
την τελευταία μας σπορά
κόκκινα τα μάτια
γύρω μας σκαλωσιές
χτίζουν ένα κόσμο νέο
δίχως εμάς
μόνο ότι ζήσαμε
ότι θυμόμαστε
ότι φύλαξε η ψυχή
μ’ αυτό απομένουμε
γύρω μας κλαγγές
συριγμοί
ήχοι ενός κόσμου
π’ αλλάζει τις γειτονιές του
τα χρώματα
τους ανθρώπους
που έζησαν την ερημιά του.

Ίχνη πέτρινα
αφήνουμε στο χρόνο
κι όνειρα λησμονημένα
στο κυνηγημένο παρελθόν μας.

Καμιά φορά

Καμιά φορά
ανοίγει εκείνη η πόρτα
που μας κρατάει αποκομμένους
από τους ανθρώπους.

Κρύβονται σε κελιά μικρά
- το αρνούνται πεισματικά -
έχουν στη πλάτη έναν σταυρό
χάνουν τον ύπνο τους
γερνούν
νηστεύοντας τη ζωή τους.
Παραμιλούν τις νύχτες
γέρνουν στις παλιές τους καρέκλες
θρηνώντας
τις ράγες τους που σκούριασαν
κι άλλο δεν αντέχουν.

Μοιάζουμε οι άνθρωποι κατά βάθος
κι ας είναι αλλιώτικα
τα κελιά που μονάζουμε.

Κλειστές πόρτες

Μονάζουμε στις ζωές μας
πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες
τα μικρά χαμόγελα στους φίλους
στους γείτονες ένα κάποιο νεύμα
προσμένουμε κάθε βράδυ
το κελάηδημα του καναρινιού
ή του σκύλου το παιχνίδι
μακριά απ’ όλους εκείνους
που το ένα και τίποτα τους
ορθώνουν στη ψυχή μας
μολύνοντας
κάθε κυβικό αέρα
θολώνοντας κάθε δρόμο διαφυγής.

Σιωπητήριο

Κάποιο σιωπητήριο προσμένουμε
να γαληνέψει η νύχτα
πίσω της ν’ αφήσει
βιβλία κλειστά και γράμματα
ρούχα ιδρωμένα κι άρβυλα
παλιές διαταγές.

Ο σκοπός μονάχα
«αλτ τι σύ» θα φωνάξει
στο άκουσμα των βημάτων
κι ύστερα σιωπή.

Ξεχνούμε σε κάθε σιωπητήριο
πως οπλίζουν τα όπλα
πως κλείνουν στην προσοχή τα πόδια
πως χάθηκε η ζωή μας
σε μιαν αναφορά.

Χρόνια τώρα ψηλαφούμε τον καιρό
με κάποιες τάχα ευτυχισμένες αναμνήσεις.

Στρατιωτικό Νοσοκομείο

Απόγευμα Τετάρτης
δίχως καλοκαίρι στα μάτια
κοιτάζω τα πρόσωπα
ότι δεν αρρώστησε
αρρωσταίνει
κι ότι έζησε ελπίζοντας
η αδιαφορία το σκοτώνει.

Εξομολόγηση

Ανάμεσα στις λέξεις
υπάρχει μια κατ’ επίφαση ειρήνη

καταλαμβάνουν το χώρο τους
τοποθετούν τα σημεία στίξης 
κι αργά το βράδυ
όταν οι σελίδες
σκεπάζουν η μία την άλλη
μαχαιρώνονται
κάτω απ’ τα κλειστά φωτά

κάπως έτσι
γεννήθηκε η εξομολόγηση.

Ξαπλώναμε στην ταράτσα

Ξαπλώναμε στην ταράτσα τα καλοκαίρια
κοιτάζαμε τ’ αστέρια
μιλούσαμε για εκείνα που θέλαμε να ‘ρθουν.
Μύριζε η γειτονιά ροδάκινο
απ’ την απέναντι ροδακινιά
και παιδική ευτυχία.
Η ανεμελιά του καλοκαιριού
κ' η αιωνιότητα της παιδικής ηλικίας
κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό
μπροστά μας ο κάμπος
άπλωνε τα σπαρτά του
ως την άκρη του ορίζοντα
ως εκεί
που έφθανε κ’ η ψυχή μας.

Λέξεις μικρές

Δεν έχω άνεση με τους ανθρώπους
ας όλοι πιστεύουν το αντίθετο.

Μαθαίνω τη σιωπή απ’ τις λέξεις
τις νύχτες απ’ τα τρένα
άλλοτε έρημα
κι άλλοτε
ασφυκτικά γεμάτα με αγνώστους
κι οι σταθμοί, ξένοι οι περισσότεροι.

Κλείνω σε λέξεις μικρές
απλές στιγμές
μα ίσως σπουδαίες.

Έτσι με γνώρισαν όσοι θέλησαν
έτσι χάθηκαν όσοι δεν μπόρεσαν
και τα χέρια σφιγμένα πάνω στο χαρτί
να μετρούν αποστάσεις
ανάμεσα στα γράμματα
αποστάσεις
ανάμεσα στους ανθρώπους.

Παλιές πληγές

Με ποδιά
στις σχολικές φωτογραφίες
με στολή στις επόμενες
απ’ τα δεκαεννιά κι έπειτα
δύο επι δύο για ταυτότητα
και τα αντίγραφα αρκετά.
Να μη ξεχνώ.
Τα κλειστά κουτιά
τα πλοία που φεύγουν
δίχως επιστροφή
τα τρένα που κάνουν
τον τελευταίο τους τραμπαλισμό
τα νέα σπίτια
τις παλιές κλειδωμένες πόρτες.
Να μη ξεχνώ.
Τις πρωινές αναφορές
τα σκονισμένα άρβυλα
τις σκέψεις που πονούν
στο τέλος της μέρας.

Τώρα πια
έγινα ένα με τις λέξεις
για τούτο ματώνουν πάλι
οι παλιές πληγές.

Τα τετράδια των απουσιών

Γεμίζουν τα τετράδια των απουσιών
μα εμείς
επιστρέφουμε στις παιδικές μας μνήμες
ανασαίνουμε απ’ αυτές
φυλούν προσεχτικά
την ανεμελιά της ψυχής μας
τις σκανδαλιές
τα όνειρα
τις τύψεις για κάτι
που ίσως δεν έπρεπε.

Τα ροδάκινα της απέναντι αυλής
ευωδιάζουν ακόμη
τα καρπούζια του κάμπου
έχουν την ίδια γλυκιά γεύση.

Όμως τα τετράδια γεμίζουν
κ’ οι σιωπές μας πληθαίνουν
επίλογος
μιας ζωής πληθωρικής.